Een fysiotherapeut krijgt voorlopig geen vast contract bij de praktijk voor paramedische zorg waar zij eerst als zzp’er werkte en daarna in loondienst kwam. Zij werkte er van september 2023 tot juli 2024 één dag per week als zelfstandige. De kantonrechter in Haarlem oordeelde op 16 juli 2026 in kort geding dat die zzp-periode geen verkapte arbeidsovereenkomst was en daarom niet meetelt in de keten van tijdelijke contracten; de rechtbank publiceerde de uitspraak (ECLI:NL:RBNHO:2026:14123) op 3 november 2026. Wie in de zorg als zzp’er werkt, ziet in deze zaak welke feiten een rechter zwaar laat wegen. Opvallend is de rolverdeling: niet een opdrachtgever of vakbond trok de zelfstandigheid in twijfel, maar de zelfstandige zelf, toen haar contract afliep.
Van opdracht naar loondienst, en dan een claim op een vast contract
De fysiotherapeut begon in september 2023 in de praktijk op basis van een contract met de titel “Overeenkomst Opdracht”, voor 0 tot 8 uur op dinsdag, tot en met 9 april 2024. Daarna werkte zij tot 7 juli 2024 door zonder schriftelijke overeenkomst. Op 8 juli 2024 trad zij in loondienst met een arbeidsovereenkomst voor twaalf maanden. De praktijk verlengde die in 2025 met een jaar, tot 7 juli 2026. Op 1 februari 2026 liet de praktijk weten dat het contract niet verlengd zou worden; twee dagen later meldde zij zich ziek.
In het kort geding stelde zij dat de opdrachtovereenkomst van 2023 in werkelijkheid een arbeidsovereenkomst was. Telt die periode mee als eerste schakel, dan is de verlenging van juli 2025 het vierde tijdelijke contract op rij. Volgens haar geldt zo’n vierde contract op grond van de ketenregeling automatisch als een vast contract. Zij eiste doorbetaling van loon en voortzetting van de re-integratie na 7 juli 2026. De praktijk voerde aan dat de samenwerking tot juli 2024 een opdracht was, zodat de ketenregeling niet van toepassing was.
Wettelijk vermoeden van een dienstverband gold, maar de praktijk weerlegde het
De fysiotherapeut beriep zich op het rechtsvermoeden uit artikel 7:610a van het Burgerlijk Wetboek: wie drie maanden achtereen wekelijks of minstens 20 uur per maand tegen betaling voor iemand werkt, wordt vermoed een arbeidsovereenkomst te hebben. Dat vermoeden gold hier, stelde de kantonrechter vast, want zij werkte in die periode minstens acht uur per week en kreeg haar facturen betaald. Maar de wederpartij kan het vermoeden weerleggen, ook in kort geding, en dat is de praktijk volgens de rechter gelukt. Dit bestaande vermoeden staat los van het nieuwe tariefvermoeden bij een laag uurtarief (artikel 7:610aa, drempel naar verwachting 38 euro), dat pas op 31 december 2026 ingaat en in deze zaak geen rol speelde.
De kantonrechter liep de gezichtspunten van de Hoge Raad uit het Deliveroo-arrest langs en woog ze in onderlinge samenhang. Voor een arbeidsovereenkomst pleitte dat zij in hoofdzaak hetzelfde werk deed als de fysiotherapeuten in loondienst en dat haar werk was ingebed in de praktijk. Ook gebruikte zij briefpapier, laptop en fiets van de praktijk, mailde zij vanaf het algemene e-mailadres met patiënten en verwachtte de praktijk haar bij de kantoorlunch. Dat patiënten alleen via de agenda van de praktijk een afspraak konden maken en dat de praktijk haar patiënten inroosterde, wees volgens de rechter geen kant op, omdat dit alleen de beschikbaarheid van de praktijkruimte regelde.
Eigen behandelvrijheid, omzetrisico en andere opdrachtgevers wogen zwaarder
De aanwijzingen voor een opdracht wogen volgens de rechter zwaarder. Zij bepaalde zelf hoe zij behandelde, kreeg geen instructies en geen functioneringsgesprekken, terwijl de praktijk die met werknemers wél voerde. Haar beloning was geen vast loon maar 65 procent van haar eigen omzet. Die lag, zo nam de rechter aan, fors hoger dan het salaris van collega’s in loondienst, en zonder behandelingen was er geen geld. Verzekering en klachtenregeling regelde zij zelf, en de overeenkomst liet impliciet toe dat zij een vervanger inzette (al deed zij dat nooit). Daarnaast werkte zij al als zzp’er voor andere opdrachtgevers, had zij een eigen praktijk en stond zij ingeschreven bij de Kamer van Koophandel. Ook hoe de samenwerking tot stand kwam, woog mee: de praktijk had haar benaderd, zij leverde zelf de modelovereenkomst aan en van een ongelijke onderhandelingspositie was niets gebleken.
Zelfstandig werken zonder controle woog het zwaarst
De overeenkomst had kenmerken van beide, concludeerde de kantonrechter, maar van een gezagsverhouding is naar voorlopig oordeel onvoldoende gebleken. De rechter hechtte vooral waarde aan het feit dat zij, afgezien van de planning, geheel zelfstandig werkte en dat er geen enkele controle was op de uitvoering. Het gebruik van briefpapier, fiets en laptop paste volgens de rechter in een samenwerking waarin de praktijk de backoffice regelde zodat zij als ondernemer kon werken. De kantonrechter wees de vorderingen af; de fysiotherapeut moet 1.009 euro aan proceskosten betalen.
Het gaat om een kort geding, dus om een voorlopig oordeel; in een gewone procedure, met ruimte voor bewijslevering, kan de rechter tot een andere afweging komen. Hoe rechters in eerdere zaken over zorg-zzp’ers oordeelden, beschreef ZZP Nieuws in september bij de vraag of één opdrachtgever genoeg is. De volledige uitspraak staat op rechtspraak.nl.
Bronnen: Rechtbank Noord-Holland, kantonrechter Haarlem, kort geding 16 juli 2026, ECLI:NL:RBNHO:2026:14123, gepubliceerd 3 november 2026 · Hoge Raad 24 maart 2023, ECLI:NL:HR:2023:443 (Deliveroo) · Burgerlijk Wetboek, artikel 7:610a, 7:610aa en 7:668a
Redactie ZZP Nieuws – Redactie ZZP Nieuws publiceert sinds 2014 dagelijks nieuws, duiding en achtergronden voor zelfstandig ondernemers in Nederland. De redactie werkt vanuit primaire bronnen: Rijksoverheid, rechtspraak, Kamerstukken en CBS. Ontwikkelingen worden waar mogelijk in de context van eerdere wetgeving en beleid geplaatst. Onafhankelijkheid van overheid, vakbonden en commerciële partijen staat voorop. Lees meer over de redactie.